Ekki er allt gull sem glóir

Nunna stígur upp í leigubíl. Á leiðinni tekur hún eftir því að
leigubílstjórinn, sem er hrikalega myndarlegur, er stanslaust að horfa á
hana.
Hún spyr hann af hverju hann stari svona. Hann svarar: "Sko, mig langar
svo að spyrja þig að einu, en ég er svo hræddur um að þú verðir reið." Hún
svarar:
"Sonur minn, ég verð ekki reið. Þegar maður er orðinn svona gamall og
hefur verið nunna í svo langan tíma sér maður og heyrir ótrúlegustu hluti.
Ég er viss um að ég reiðist ekki."
"Ja, mig hefur alltaf dreymt um að kyssa nunnu."
Hún svarar: "Hmm, sjáum til hvað við getum gert í því. En það eru tvö
skilyrði: Þú þarft að vera einhleypur og kaþólskur." Leigubílstjórinn er
mjög spenntur og segir: "Já, ég er einhleypur og kaþólskur." "Ókei", segir
nunnan," stoppaðu á næsta stæði."
Nunna uppfyllir draum leigubílstjórans með kossi sem er betri en nokkuð sem
hann hefur upplifað. En þegar þau eru komin aftur af stað byrjar hann að
gráta. "Elsku barnið mitt," segir nunnan, "því ertu að gráta?" "Fyrirgefðu
mér, en ég hef syndgað. Ég laug og verð að játa að ég er bæði giftur og
lúterskur." Nunnan segir: "Það er ekkert mál. Ég heiti Hjalti og er að
fara í grímuball."