Skrítið

Af hverju ætli megnið af myndafærslunum mínum hafi horfið. Það skyldi þó ekki vera að eitthvert skrímsli ætti heima á neitnu og nærist á minningum fólks.
- Síðan tekur það sér bólfestu í brjálæðislega fallegum sjúklingi sem verið hefur í dauðadái í átta ár. Hún fer að þylja upp minningabrot og skyssa myndir héðan og þaðan úr heiminum. Trúarofstækismenn og heilabylgjunördar fara að slást um vídeospólur og pappísrarkir. Lífsleiður og áfengismettaður (en samt besti í heimi) einkaspæjari er ráðin af Vatikaninu til þess að komast að uppruna sjúklingsins, sem að sjálfsöðu er óþekkt og herlegheitin enda síðan í gríðarlegu lögfræði og réttardrama þar sem tekist er á við grundvallarspurningar um siðfræði og höfundarrétt og eignarhald á hugsunum.
Hollywood minn rass. Ég er æði.
Hef samt ekki hugmynd um það hvað varð af myndunum.