Tölvudrusla og fótabeygla

 ElmarDagur fékk sína fyrstu fótabeyglu í kvöld, en fyrir leikmann er fótabeygla gott norðleskt orð yfir vaxtaverki. Harðast leikur ófögnuður þessi sköflunga og hnjáliði og getur eftir því sem ég man best bara verið fjandi vont. Ég get nú annars ekki hafa fengið þetta af jafn mikilli slæmsku og margir aðrir, svona stubbur eins og ég er. Ekki er þó von á öðru en að Elmar eigi eftir kenna þessa stöku sinnum ef eitthvað er að marka fortíð föður hans og bróður. Það er nú hálf einkennilegt að berjast við brosviprurnar meðan maður tekst á við óhuggandi drenginn, en þeta eru jú klár merki þess að hann er að vaxa og dafna og því ekki hægt annað en að verða stoltur yfir hörmungunum. skrítið.
Annars er vél sú er þetta er ritað á alltaf að stríða mér eitthvað og týna hinu og þessu. Skemmtilegast finnst henni að týna hljóðkortinu mínu, hinu ágæta M-audio korti, og gera mér ókleyft að leika listir mínar inn á harða diskinn. Þetta er sérlega bagalegt og ég þarf að taka á honum stóra mínum til þess að kenna bykkjunni ekki að fljúga, jafn borðleggjandi og það er útum þakgluggann hér beint fyrir ofan mig. Ég mun þó um stund samþykja það að hér sé um borðtölvu að ræða en ekki fartölvu, sem án efa væri farin að ferðast ...