Por todo lo alto

 Ég er búinn að liggja heima í tvo daga með vott af flensu. Það væri nú ekki í frásögur færandi nema fyrir það að í sjónvarpinu er um miðjan dag einhver sú almesta snilld sem hugsast getur. Þessi myndbirting fullkomnunar kristallast í sápuóperu frá Venezuela og er eitthvað það alfyndnasta sem ég hef séð. Enn ein sönnun þess að það fyndnasta sem maður gerir er þegar grín er fjarri því að vera á dagskrá. Misskilningurinn og vandræðagangurinn á þessu aumingjans fólki rifjaði upp fyrir mér pínlegt atriði í mínu eigin lífi þegar einhver saklaus fulltrúi heyrnleysingjafélagsis heimsótti mig að kvöldlagi til að selja mér eitthvað sem mig vanhagaði klárlega ekkert um, en engu að síður... ég opnaði hurðina, hann rétti mér miða með lesningu um það að hann væri sumsé heyrnarlaus og hvort ég vildi ekki styrkja félagsskapinn með því að kaupa það sem hann hafði að bjóða. Jú ég las miðann, rétti honum til baka og sagði hátt og skýrt ,, Yes yes, just wait a moment !!"
Ég veit það núna að heyrnarlausir heyra ekkert frekar ensku...
Annars er þessi mynd af Tryggva bróður mínum þar sem við vorum að príla hátt hátt upp í snjólínu eftir rjúpum fyrir löngu síðan. Hann bíður nú ásamt fjölskyldunni eftir þriðja barninu og er áreiðanlega orðinn jafn móður og þegar þessi mynd var tekin. Ég hugsa dálítið til þeirra núna.