Nohh, tap á tap ofan

Ég sá landsleikinn í gær svona á hlaupum meðan ég var að grilla og skildist einna helst á þeim sem var að talsetja að það væru þrjú lið á vellinum, Ísland, Ungverjaland og Dómaratríóið. Það sem var hins vegar verra að Íslendingar virtust vera að spila á móti báðum hinum liðunum og hlutu því að sjálfsögðu að lúta í gras (sem mun vera að tapa). Nú skal það viðurkennt að ég hef álíka mikið vit á fótbolta og nælonsokkum. Mér var meira að segja skipt út úr Þór B. fyrir mann 17 árum eldri en ég. Þó veit ég að þegar lið tapar og tapar er eitthvað að. Þegar frá er dreginn þessi fasti fórnarkostnaður fótboltans, menn í meiðslum ( í fótbolta eru menn nefninlega í meiðslum, svona eins og við plebbarnir förum í sumarfrí) og einn eða tveir eru í skammarkróknum fyrir að hafa sparkað í eða skyrpt á andstæðinginn eða sagt dómaranum til, beinist kastljósið óneitanlega að þjálfurum. Í landsliði Íslendinga eru tveir þjálfarar. Menn hafa skrifað mikið í blöð og talað í ljósvakamiðla um það að reka ætti þjálfarana. Árangurinn sé ekki ásætanlegur og fordæmi sé fyrir brottvikningu í kvennalandsliði og þar fram eftir götunum. Ég held hins vegar að umræðan um landsliðsþjálfarana sé algerlega á villigötum. Í leiknum á sunnudag var Eiður Smári lang besti maður liðsins. Samt skoraði hann bara einu sinni, skaut í stöngina, lét taka af sér boltann og hitti hann ekki, reifst við dómarann og ég veit ekki hvað. Hinir voru bara eitthvað að dandalast á meðan. Hvað segir þetta okkur. Íslendingar, sem heild, geta ekkert í fótbolta og það veitir ekkert af því að hafa tvo fullorðna menn í því að öskra á þessa skussa, annan á vörnina og hinn á sóknarmenn. Áfram Ásgeir og Logi. Ég hef fulla samúð með ykkur.