Það getur verið erfitt að vera félagshyggjumaður. Félagshyggja snýst nefninlega um einstaklinga og þeir sem vilja að einstaklingurinn blómstri, aðhyllast oftast frjálshyggju í anda Miltons Friedmans. Þar örlar að vísu á mistúlkun. Friedmann var nefninlega ekki að tala um marga blómstrandi þegar hann boðaði frelsið. Til dæmis hefur hann líklega ekki átt við eldri borgara, öryrkja, sjúka á sál eða líkama, eða bara alla þá sem af einhverjum ástæðum þurfa að reiða sig á samfélagið.
Þar komum við að félagshyggjunni, sem snýst um einstaklinga. Við sem erum þeirrar skoðunar að samfélaginu beri að hugsa um þá sem minna mega sín eða eru komnir af vinnumarkaði sökum aldurs eða sjúkdóma erum nefninlega einstaklingshyggjufólk í þeim skilningi að allir einstaklingar eigi jafnan rétt til lífsgæða.
Einstaklingshyggja eins og sjálfstæðismenn praktisera hana snýst um að koma nokkrum einstaklingum á garðann og ofala þá þar til þeir sprengja utanaf sér samfélagsleg höft. Einstaklingshyggja eins og ég sé hana fyrir mér snýst um að koma til móts við einstaklinga hvar sem þeir eru staddir í lífinu og tryggja þeim mannsæmandi aðstæður til þess að láta ljós sitt skína.
Ég ætla bara að vona að kosningaumræða í fjölmiðlum fari að skýra línur í afstöðu flokkanna til fólksins í landinu og hætti að vera þessi ómálefnalegi hanaslagur sem maður er búinn að vera að flygjast með að undanförnu.
Það er með ólíkindum hvað þessir kosningaþættir RUV tildæmis eru illa undirbúnir og á svo margan hátt illa gerðir. Stjórnendur þáttanna og frambjóðendur gjammandi hver ofan í annan og þá sjaldan að upp kemur málefnaleg spurning þá fuðrar hún upp í innantómum galanda sem felur ekkert í sér annað en að halda orðinu svo að aðrir komist ekki að. Það er ekki nema sjálfsögð kurteisi við okkur sem eigum að kjósa þetta fólk til ábyrgðarstarfa að við fáum að vita fyrir hvað það stendur.
